Alporízanse os nacionalistas españois porque durante a final da Copa do Rei de fútbol no campo de Mestalla foron asubiados polos seguidores do Athlétic e do Barça o himno e a parella real. Os máis energúmenos defenden dende posicións esencialistas, en contra de calquera visión da política como vontade popular, unha adhesión inquebrantable e inamovible aos símbolos pactados na Transición. Conforman toda unha capa social que teñen as raiceiras ideolóxicas nos grupos que impulsaron a desfeita da República e que permanecen ancorados nos medios informativos radicados en Madrid. Son os chamados “creadores de opinión” que dende as tertulias radiofónicas e televisivas dannos a consigna de cada día. Saben ben que a cotización depende en gran medida do nivel que poda alcanzar o seu filisteismo. Cando opinan miran de esguello si o que falan pode ofender os poderes económico, á curia, ou á Zarzuela. O radicalismo verbal resérvano para os nacionalismos periféricos e para o goberno de Zapatero, baixo o lema “leña al mono que es de trapo” e sae gratis. Por non falar dos dirixentes do PP, nostálxicos da tiranía, (Vidal Quadras, Mayor Oreja….) que avogan por modificar o Código Penal para meter na cadea a todo discrepante público da institución monárquica.
Amais están os novos demócratas que tapan a “desconsideración “ con Xoan Carlos Borbón e Sofia Grecia desviando o interese informativo arredor da censura que practicou a TVE durante o partido. Esquécense por unha banda que o Estado español é moi variado, que vai máis aló da provincia madrileña. E por outra non se paran a analizar as verdadeiras motivacións políticas da asubiada levada a cabo polos 40.000 espectadores do partido. Que é o rexeitamento dun rancio sistema político, simbolizado pola continuidade dun himno, a “Marcha Real”, imposta a sangue e lume polo franquismo durante corenta anos, e por unha monarquía como a peza máis coidada da herdanza do ditador.
Nestas situacións, as opinións de ultratumba destes intelectuais orgánicos, políticos en exercicio e “plumillas” da caverna, poderíanlle parecer a algúns a manifestación de espíritos intransixentes ou incomprendidos. Mais nas circunstancias actuais non teñen desculpa. Porque é comprensible que fale ben da monarquía quen come arredor, máis quen caeu do cabalo hai trinta anos e se podre nela, non
